ترکیب اصلی فولاد ضد زنگ

نقش کروم

کروم عنصر تعیین کننده ای است که فولاد را ضد زنگ می کند. در فولاد معمولی، آهن آلیاژ را مستعد خوردگی و زنگ زدگی می کند. با این حال، هنگامی که کروم به فولاد اضافه می شود - حداقل حدود 10.5٪ با اکسیژن واکنش می دهد و یک لایه اکسید کروم روی سطح فلز تشکیل می دهد. این لایه اکسید غیرفعال و غیر واکنشی است و به طور موثر فولاد را از محیط خارجی آب بندی می کند. این منجر به مقاومت بسیار ارزشمند فولاد در برابر خوردگی می شود.

کروم را به عنوان "سپر" در زره یک شوالیه قرون وسطایی در نظر بگیرید. از مواد هسته (در این مورد، آهن) در برابر عوامل خارجی که می تواند منجر به تخریب شود محافظت می کند. لایه اکسید خود ترمیم می شود، به این معنی که اگر فلز خراشیده یا آسیب ببیند، کروم با اکسیژن واکنش می دهد تا لایه محافظ را تجدید کند.

عناصر اضافی

در حالی که کروم ویژگی اساسی مقاومت در برابر خوردگی را فراهم می کند، عناصر اضافی اغلب برای تنظیم خواص آلیاژ برای کاربردهای خاص ترکیب می شوند. در اینجا خلاصه ای از برخی از عناصر کلیدی آورده شده است:

نیکل: افزایش مقاومت در برابر خوردگی و افزایش انعطاف پذیری. اغلب برای بهبود عملکرد مواد در محیط های اسیدی یا قلیایی اضافه می شود.

مولیبدن: مقاومت در برابر خوردگی کلرید را افزایش می دهد و آن را برای کاربردهای دریایی یا فرآیندهای حاوی مواد شیمیایی خشن مناسب می کند.

کربن: بسته به درجه فولاد ضد زنگ در مقادیر مختلف استفاده می شود. محتوای کربن کمتر به طور کلی برای افزایش مقاومت در برابر خوردگی ترجیح داده می شود، در حالی که محتوای کربن بالاتر ممکن است برای کاربردهایی انتخاب شود که به استحکام کششی بیشتری نیاز دارند.

منگنز:استحکام کششی و مقاومت در برابر سایش را افزایش می‌دهد، اما معمولاً برای حفظ مقاومت در برابر خوردگی در حداقل درصد نگه داشته می‌شود.

سیلیکون: به فرآیند اکسید زدایی در طول تولید فولاد کمک می کند و می تواند مقاومت در برابر انواع خاصی از خوردگی اسیدی را بهبود بخشد.

فلز مس:گاهی اوقات برای مقاومت در برابر اشکال مختلف عوامل خورنده و همچنین برای بهبود کارایی اضافه می شود.